Łuczanowice

Osiedle Łuczanowice, włączone do królewskiego miasta Krakowa w 1975 r. (a od 1991 r. jako osiedle Dzielnicy XVII), od północy graniczy z Dojazdowem, od południowego wschodu z Wadowem, od zachodu z Luboczą, a od wschodu z  będącymi już poza granicami Krakowa Krzysztoforzycami.

Wcześniejsza nazwa, kiedy była to jeszcze wieś, brzmiała: Łucjanowice, a pochodziła prawdopodobnie od Łucji lub Łucjana. Wieś miała układ sakowy – trójkątny plac otoczony zagrodami u zbiegu dróg. Właścicielem tej miejscowości należącej do parafii w niedalekiej Ruszczy w 1381 r. był Piotr zwany Głazem. W XVI w. Łuczanowice zostały podarowane medykowi królewskiemu J.F. Patavino, a potem, aż do XIX w., należały do rodziny Żeleńskich z Żelanki. Rodzina ta zasłynęła w okolicy przystąpieniem do braci polskich, potem jednakże zmieniła wyznanie na kalwińskie. Dwór łuczanowicki był świadkiem nabożeństw protestanckich, a pozostałością po innowiercach jest wybudowana w 1636 r. kaplica oraz kopiec cmentarny, gdzie leżą przedstawiciele rodu. Gmina protestancka rozwijała się, doszło nawet do unii wyznawców augsburskich z wyznawcami kalwinizmu, lecz pod koniec XVII w. wyrokiem trybunalskim gminę zamknięto. Nabożeństwa odbywały się jednak nadal – nieoficjalnie.

Właścicielami wsi były kolejno sławne rody, takie jak Rzewuscy czy Mycielscy.

Tak więc Łuczanowice, wydawałoby się – niepozorna miejscowość, ma bogatą przeszłość religijną: katolicy, bracia polscy i wyznawcy odłamu kalwińskiego związani unią z wyznawcami odłamu augsburskiego wspólnie zamieszkiwali ten niewielki skrawek ziemi. Obecnie w Łuczanowicach odbywają się imprezy ludowe i kulturalne, np. dożynki czy spotkania w domu kultury, stanowiącym ośrodek kształcenia pozaszkolnego dla dzieci i młodzieży, nie zaniedbującego dorosłych.

marzec 7th, 2008

Wstecz